Por ti

Recollo as últimas palabras que me escribiches. Sabes que desde o principio dos tempos gústame citarte, apuntar as túas frases en follas cheas de borróns, escribindo liñas tortas de forma precipitada, intentando reter os teus razoamentos atolados, que en realidade encobren verdades como puños e puntos de vista brutalmente clarividentes.

O anaquiño da túa habitación sevillana agora forma parte da miña, por debaixo de Sean Penn caracterizado como Harvey Milk e ao lado do cartel de Revolutionary Road.

De tódalas persoas que coñecín na miña vida, ti es unha das que mellor recordo o instante no que te mirei por primeira vez (porque supoño que ver xa nos viramos). Levabas unha camiseta dos Who e tiñas a vista cravada no ordenador. Parecías tímida pero non o eras. Fuches ti a que iniciaches a conversación, como se estiveramos predicindo o futuro, ti loitando contra os meus monosílabos.

Recordo máis cousas daquel día, de falar dos “Chili Peppers” como ti decías ou dos “Red Hot” como dicía eu, do teu amor incondicional por John Frusciante, de cine, de libros. E xa aquel día comezaches a gastarme bromas e contarme mil e unha historias sobre o teu querido Macondo. Os días pasaron e eu funme dando conta de que estaba descubrindo a unha persoa excepcional, con unha personalidade arrolladora, capaz de fundirse na maior das seriedades ou de atoparlle o lado divertido a calquera acontecemento.

Houbo dúas semanas nas que case me convertes nun fumador empedernido. Víamos La Hora Chanante na túa cova, e fumabamos na miña. Ao día seguinte apestaba e eu dábame conta de que iso non podía ser, que non podía converterme nun adicto á nicotina. Chegaba a noite e volvíamos á mesma rutina. Tiña algo de rebeldía baleira o de pórme a fumar contigo, pero tamén algo de ledicia liberadora.

Xa pasaron case 4 anos. Ti fúcheste e volviches a vir para volverte ir. Eu quedeime aquí anclado coma sempre no meu medo. Pero eu sigo vendo en ti a esa marabillosa muller que vive milleiros de aventuras, que coñece aos maiores personaxes que hai na faz da terra, que é mariconera, pero tamén dura como unha pedra desas que “poñemos coas mans”, dubitativa na súa seguridade, que está de volta de todo e que sobre todo loita por ser feliz sen deixarse enredar polas silvas do camiño.

“Por todas as dúbidas que poidamos plantexarnos ¡un mundo delas, a tutiplen!. Por ti”

Botareite en falta este fin de semana do “acto” e do final de Lost. Botareite en falta pero sei que estás aquí, sempre estás aquí comigo recordándome que aínda que poida parecelo o ceo non se nos cae en riba e que hai que andar pola vida cun sorriso no peto, e unha historia na mochila.

“Cómo sabemos se querer estar nun lugar é querer estar alí realmente, e non para botar outro de menos” (Antonio Luis Ginés, Picados suaves sobre el agua).

Esta entrada fue publicada en Uncategorized. Guarda el enlace permanente.

3 respuestas a Por ti

  1. C.J. dijo:

    Joder. Qué grande(s). Qué entrada más genial. Qué guay eres. Qué guay es ella. Cómo moláis. :D Y qué nostalgia más repentina…

  2. Después de leer esto me acabo de dar cuenta de que es verdad, ella no va a estar mañana. Y creo que me acaba de dar un pequeño bajón por esto. Pero seguramente, porque realmente ella es muy mariconera, se acordará de nosotros igual que nosotros nos acordaremos de ella.

  3. Chili perra dijo:

    Gracias por desenterrar sempre o meu lado máis mariconero,qué recordos, o día de onte, foi moi especial e excepcional, nos somos máis de recordos triviales compartidos que molan moito máis, a qué sí?
    Xa veredes qué molará máis, un café (ao que vos invitarei) no meu retorno e un viño blanco do calpe ou esos pratos de luxo! JA! bueno, seguro que estaban mais ricos, pero o que quero dicir é que estou desexando chejare e pornos todos xuntiños, o club dos cinco a comentar as xogadas deste ano, ou non, a rirnos de caralladas, que é o que máis nos gusta

    Aínda que non estivese ahí me acordei de vos en todo momento (supoño que empecei a esquecerme un pouco de todo, incluso de min cara as duas da mañá, pero eso é por outra cousa chamada cruzcampo)

    Vçemonos moi pronto gambas de cóctel

    PD.Luis fixeches ben, co teu sentidiño intacto non facerme caso os días de nicotina na tua habita. Probablemente teña xa cinco anos de vida menos ca ti

    PD2. Non vin aínda perdidos

    PD3.Quero ver máis fotos vosas do acto

    :D

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s